Kompozytorka i instrumentalistka grająca na skrzypcach barokowych. Artystka operuje zmiennymi stanami dźwiękowymi i wielowarstwowymi fakturami, nierzadko fragmentami struktur, gestem teatralnym i wrażeniem przenikalności dźwięku. Działa w obszarach opery i teatru muzycznego, muzyki instrumentalnej i chóralnej oraz ilustracji do filmu niemego.
Kowalczuk studiowała kompozycję u Michaela Obsta w Weimarze, Gordona Kampe w Hamburgu oraz Grażyny Pstrokońskiej-Nawratil we Wrocławiu, a także grę na skrzypcach barokowch u Zbigniewa Pilcha w tym samym mieście.
Obecnie jest aktywna jako niezależna kompozytorka i skrzypaczka. Wykonawcami jej utworów byli m.in. MDR Sinfonieorchester z Lipska, Kammerensemble Neue Musik Berlin, Göttinger Symphonieorchester, Staatskapelle Weimar, Philharmonisches Orchester z Kilonii, Ensemble Resonanz, ensemble via nova, Ensemble Garage, Hamburger Ratsmusik oraz zespół I Solisti z Antwerpii, pod batutą takich dyrygentów jak Kent Nagano, Holly Hyun Choe, Dennis Russell Davies i Frank Strobel. Jej kompozycje były prezentowane w takich ważnych ośrodkach jak hamburska Elbphilharmonie czy lipski Gewandhaus, a także na festiwalach w Niemczech i innych krajach Europy, w Korei Południowej i Stanach Zjednoczonych.
W ostatnich latach artystka otrzymała zamówienia kompozytorskie, m.in. od Orkiestry Filharmonicznej z Kilonii (utwór orkiestrowy na konkurs Hafenstädte – Tore zur Welt, 2025) oraz na projekt performatywny prezentowany podczas Schlosskonzerte Oranienburg (2024). Odbyła trzymiesięczną rezydencję artystyczną (Zvjezdane Staze) w Bośni i Hercegowinie (2024), rezydencję w hamburskim Fleetstreet Theater (2023) oraz sześciomiesięczną rezydencję w Künstlerhof Schreyahn (2022/23).
Otrzymała nagrodę kompozytorską „ad libitum” Fundacji Winfrieda Böhlera (2024/25), wyróżnienie w konkursie Flute New Music Consortium
(FNMC) w Stanach Zjednoczonych, a także Niemiecką Nagrodę za Muzykę Filmową w kategorii wschodzących twórców (2022).

Birke (2024)
Zagłębiam się w ukryty świat korzeni. W centrum uwagi jest brzoza – jej wzrost, barwy i formy, które stają się podstawowymi tematami utworu. Przenikanie się siatek dźwiękowych symbolizuje połączenia i komunikację między korzeniami drzew.
Tematem tej muzyki jest wzrost: stawanie się, rozprzestrzenianie, kształtowanie konarów i gałęzi. Poszczególne poziomy wyłaniają się stopniowo, tworząc wrażenie podziemnej struktury, która – pozostając wciąż w ruchu – nigdy nie ujawnia się w całości. Subtelne nierzadko połączenia sugerują niebezpośrednie formy komunikacji, wyczuwalne na zasadzie bliskości i rezonansu.

Marta Kowalczuk