Ur. w 1959 w Lublinie; kompozytor, pianista improwizator, pedagog, animator i działacz muzyczny. Studiował kompozycję w Akademii Muzycznej w Warszawie u Tadeusza Bairda i Mariana Borkowskiego oraz w Konserwatorium Królewskim w Hadze u Louisa Andriessena. Autor muzyki wielu gatunków – twórca interdyscyplinarny.
Jego utwory ze sfery muzyki komponowanej były wykonywane w kilkudziesięciu krajach przez czołowe orkiestry, zespoły i solistów. Nagrania tych utworów ukazały się na płytach wydanych przez BBC Music, Signum Classic, Polskie Nagrania, Acte Préalable, Ośrodek Międzykulturowych Inicjatyw Twórczych „Rozdroża”, Polskie Centrum Informacji Muzycznej i ANAKLASIS. Jako kompozytor wyróżniony został na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO, nominowany do nagrody Opus i nagrody Musica Nova. Inicjator powstania grupy muzyki improwizowanej Kawalerowie Błotni, z którą koncertował w wielu krajach. Zaangażowany w tworzenie i programowanie wydarzeń muzycznych, m.in. jako komisarz festiwalu Audio-Art w Warszawie, inicjator i koordynator cyklu koncertów Generacje, cyklu koncertów w szkołach warszawskich Akademia dźwięku, autor programu animacji muzycznej w szkołach Stowarzyszenia Kultury i Edukacji w Warszawie, pomysłodawca i organizator corocznych artystycznych warsztatów wolnej improwizacji pod nazwą Ogólnopolski skup dźwięków nowych i używanych oraz współtwórca i komisarz artystyczny (do 2024) Festiwalu Tradycji i Awangardy Muzycznej KODY w Lublinie. W latach 2003-15 prezes Związku Kompozytorów Polskich.
Jerzy Kornowicz jest inicjatorem rozwiązań publicznych służących społecznemu obiegowi muzyki. Współinicjator powstania Europejskiego Porozumienia Kompozytorów i Autorów w Brukseli i Stowarzyszenia Kreatywna Polska, zrzeszającego polskie środowiska twórcze i przemysły kreatywne, którego to stowarzyszenia jest prezesem. Od 2017 pełni funkcję dyrektora Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień”.

Sceny z Witkacego (2017): zamiarem kompozytora było oddanie stanów ekspresyjnych wizji Witkacego w kontekście stereotypów góralszczyzny. Także wyrastanie myśli Witkacego niejako ponad pejzażowe szczyty i ponad środowisko Zakopanego. Branie gór z ich wyniosłym milczeniem za świadka skłębionych i brawurowych figur intelektualnych i wyrazowych wielkiego pisarza i filozofa. Także wobec milczenia ludzi. Wiadomo bowiem, że zarówno za życia twórcy jak i obecnie Witkacy nie ma żadnego upamiętnienia w Zakopanem – ani w formie pomnika, ani ulicy jego imienia.
Katastrofizm projekcji intelektualnych Witkacego, jego diagnozy społeczne i kulturowe zachowują swoją przenikliwość do dzisiaj. Podobnie jak trwa agregat stereotypów powierzchownie uwznioślających różne wspólnotowości, także lokalne. Jedno względem drugiego pozostaje w napięciu, jak to bywa pomiędzy sztuką a kulturą.
Utwór nawiązuje do ostatniego ukończonego przez pisarza dramatu Szewcy z roku 1934, który traktuje o drogach dehumanizacji: poprzez rewolucję faszystowską, komunistyczną i robotyczną. Kompozytor uznał, że warto o przestrogach wizjonera pamiętać z racji na to, co nas w życiu społecznym w momencie powstawania utworu spotykało. Ale czas jaki od tej chwili upłynął wcale nie zmniejszył dramatyzmu zachodzących procesów. Wręcz przeciwnie.
Szewcy Witkacego mają podtytuł „naukowa sztuka ze śpiewkami”. W utworze Kornowicza ślad owych przyśpiewek też będzie słyszalny. Jak i charakterystyczne słowa zaczerpnięte z każdego aktu dramatu Zakopiańczyka.
Utwór powstał na zamówienie Towarzystwa im. Karola Szymanowskiego. Jego prawykonanie odbyło się w 2017 w Zakopanem z udziałem Orkiestry Kameralnej Polskiego Radia „Amadeus” pod dyr. Agnieszki Duczmal.

Jerzy Kornowicz