Ur. 13 maja 1949 w Bydgoszczy. Podstawową i średnią szkołę muzyczną ukończył w Toruniu. Po studiach kompozytorskich w warszawskiej PWSM w klasie Piotra Perkowskiego (pracował również pod kierunkiem Grażyny Bacewicz i Krzysztofa Pendereckiego) wyjechał do Francji, gdzie doskonalił swój warsztat kompozytorski pod kierunkiem Nadii Boulanger.
Jego twórczość jest bardzo bogata i różnorodna. W katalogu kompozytora obok wielkich dzieł wokalno-instrumentalnych, koncertów czy utworów kameralnych znaleźć można muzykę przeznaczoną dla radia, teatru, filmu i telewizji.
Piotr Moss jest laureatem licznych konkursów kompozytorskich, zarówno w kraju jak i za granicą. W 2000 roku został mianowany przez francuskiego Ministra Kultury Kawalerem Orderu Literatury i Sztuki (Chevalier dans l’ordre des Arts et des Lettres), w 2007 otrzymał nagrodę francuskiej Académie des Beaux Arts, a w 2009, z okazji 60. rocznicy urodzin i 40-lecia pracy artystycznej, otrzymał nagrodę specjalną Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Jest także odznaczony medalem „Zasłużony dla Kultury Polskiej”.
W 2016 otrzymał kolejne odznaczenie państwowe: Officier dans l’ordre des Arts et des Lettres. Kompozytor jest laureatem wyróżnień radiowych: Złoty Mikrofon, Grand Prix festiwalu „Dwa Teatry” za muzykę do Hamleta, nagroda za muzykę do Śmierci w Wenecji i honorowy „Wielki Splendor” za całokształt twórczości dla Teatru Polskiego Radia.
W 2019 roku otrzymał nagrodę za muzykę do Lata Rittnera, spektaklu TVP, na festiwalu „Dwa Teatry”, a także Doroczną Nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Złoty Medal „Zasłużony dla Kultury Gloria Artis”. Rok 2021 przyniósł mu kolejną nagrodę festiwalu „Dwa Teatry” za muzykę do spektaklu TVP W małym dworku Stanisława Ignacego Witkiewicza.

Cinq humoresques na orkiestrę (poszerzoną o dwa saksofony i fale Martenota) napisałem w styczniu 1989 roku na zamówienie Działu Muzyki Lekkiej Radia Francuskiego. Było to nb. jedno z ostatnich zamówień tego działu, który w roku powstania moich humoresek przestał istnieć. Ale nie z mojego powodu.
Nagrania dokonała Camerata de Versailles, którą dyrygował Amaury du Closel. Antenowa premiera utworu miała miejsce na kanale France Musique w grudniu tegoż samego roku. Andrzej Wróbel, kierownik innej cameraty, Cameraty Vistuli, posłyszawszy francuskie nagranie zaproponował mi zrobienie wersji kameralnej utworu. Tę wersję zrobiłem w roku 1992, z ogromną radością, gdyż z Andrzejem i Jego zespołem łączyła mnie wieloletnia współpraca i przyjaźń.
Utwór należy do serii moich utworów o charakterze humorystycznym, takich jak np. Variations sur un thème de Mozart, Suita Zoo, Ptak Ugui czy Concerti Piccoli per la Maestra. Z humorem w muzyce jest zawsze lekki kłopot, bo niektórych pewne rzeczy śmieszą, a niektórych nie. Podjąłem się jednakowoż napisania utworu o charakterze wesołym, lekkim. Jest w nim trochę jazzu, trochę zagranicznego (sic!) folkloru, trochę wspomnień z pisanych dla Teatru Polskiego Radia ilustracji muzycznych do audycji dziecięcych. Są tu też autocytaty (kto zgadnie z jakich moich utworów?) i sporo odniesień do różnych muzycznych gatunków.
Mam nadzieję, że ta muzyka sprawi słuchaczowi wiele przyjemności.

Piotr Moss