Menu Close

Tianwei Zhu

fot. archiwum prywatne

Tianwei ZHU bada w swojej muzyce punkty przecięcia dźwięku, ciszy i percepcji. Tworzy dzieła orkiestrowe, kameralne, muzykę elektroniczną i interaktywne instalacje dźwiękowe. Cechą wyróżniającą jego prac dźwiękowych jest wrażliwość na barwę, fakturę oraz immersyjne doświadczenie słuchowe. Artysta zgłębia subtelne procesy przemian, wydobywając napięcie między ruchem a bezruchem, pomiędzy obecnością a jej brakiem.
Wśród najnowszych projektów kompozytora znajdziemy utwór orkiestrowy Verborgene Strömung, interaktywną instalację dźwiękową Trauerflug (dla ogrodu zoologicznego w Dessau) oraz pejzaż dźwiękowy do obrazu Mathiasa Bussa Im Dunkeln der Nacht.
Jako kompozytor, pianista-improwizator i członek zespołów, Zhu brał także udział w produkcjach teatru muzycznego (Spiel). Wśród innych znaczących dzieł tego artysty znajdziemy m.in. utwór kameralny Die Berge unter dem Mondschein oraz orkiestrową muzykę filmową Komposition I.
W swojej praktyce artystycznej Zhu kładzie nacisk na fizyczny i perceptualny wymiar dźwięku muzycznego, stosując uprzestrzennienie dźwięku, wydobywając detale dźwiękowe i kształtując strukturę czasową dzieła. Jego kompozycje tworzą środowiska do odsłuchu immersyjnego, w których percepcja i uwaga słuchacza łączą się z refleksją. Pozwala to odbiorcom doświadczać żywej i zmiennej obecności dźwięku w ich otoczeniu.

Kompozycja Rissige Stille (Spękana cisza) jest zaproszeniem do zanurzenia się w świecie zawieszonym między dźwiękiem a ciszą; jest poszukiwaniem delikatnej równowagi między ruchem a stazą, między obecnością a pustką. Każdy dźwięk, szept i niuans muzyczny staje się chwilą napięcia, która jednocześnie trwa i przemija. Utwór oddaje ulotną naturę dźwięku – tego, jak dźwięk powstaje, utrzymuje się przez jakiś czas, po czym powraca do ciszy.
Rissige Stille otwiera przestrzeń, w której słuchanie i cisza są ze sobą nierozerwalnie splecione.
Zapraszamy Was do doświadczania dynamiki dźwięku i ciszy, do świadomej obserwacji poszczególnych poziomów słuchania, do odczuwania poetyckiej siły tego, co niesłyszalne.