Ur. w 1938, autor 10 oper, ponad 100 kompozycji symfonicznych, kameralnych i solowych. Współautor pierwszej w Polsce instalacji przestrzenno-muzycznej w 1968, później realizowanych w Grazu, Metz, Karlsruhe, Warszawie i Łodzi.
Twórczość Zygmunta Krauze inspirowana była początkowo przez dzieła polskiego malarza konstruktywistę Władysława Strzemińskiego i zwana muzyką unistyczną. Ewoluowała następnie w kierunku inspiracji twórczością ludową, by w kolejnych dekadach stać się bardziej ekspresyjną. Nie od dziś utwory Zygmunta Krauze odzwierciedlają też konflikty ludzkie, społeczne oraz niezgodę na brutalność i agresję w konfliktach zbrojnych na świecie: Tableau Vivant (stan wojenny w Polsce 1981), Arabesque (wojna w Algierii), De ira, de dolore
(wojna w Ukrainie), Exodus (problem migracji z Afryki), a szczególnie Children’s Requiem poświęcone dzieciom zabitym w wojnach i konfliktach zbrojnych XXI wieku.
Studia na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie, na wydziałach kompozycji oraz fortepianu, uzupełnił w Paryżu pod kierunkiem Nadii Boulanger. Był profesorem kompozycji Akademii Muzycznej w Łodzi i Warszawie oraz visiting professor Yale University, ESMUC (Barcelona) i eminent corresponding professor Keimyung University (Daegu). Otrzymał doktoraty honoris causa Uniwersytetu Muzycznego w Bukareszcie oraz Akademii Muzycznej w Łodzi. Juror ponad 50 międzynarodowych konkursów dla kompozytorów.
Jako pianista otrzymał I nagrodę Konkursu Gaudeamus w Amsterdamie w roku 1966. Występował w większości krajów Europy, obu Ameryk i Azji, dając recitale muzyki nowej oraz grając z orkiestrami swoje koncerty fortepianowe. W 1967 założył zespół Warsztat Muzyczny (Music Workshop), z którym przez ponad 25 lat koncertował na trzech kontynentach.
W latach 80. Zygmunt Krauze mieszkał w Paryżu, gdzie na zaproszenie Pierre’a Bouleza był artystycznym doradcą w IRCAM. W tym czasie współpracował z argentyńskim reżyserem Jorge Lavellim i komponował na potrzeby spektakli w Theatre Comédie Française oraz Théâtre National de la Colline. Jego muzyka teatralna wykonywana była w Paryżu, Lyonie, Madrycie, Barcelonie, Palermo i Meridzie.
Prowadził audycje o nowej muzyce w Radio France Musique.
We Francji został mianowany Oficerem Legii Honorowej oraz Chevalier des Arts et de Lettres, a w Polsce Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze – Gloria Artis”. Dwie jego kompozycje – opera Polyeucte oraz III Koncert fortepianowy zostały wyróżnione nagrodą za Najlepszą Kreację Muzyczną przez Association Professionnelle de la Critique de Théâtre, Musique et Danse.
W latach 1987-90 był prezydentem Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej, a przez dwie dekady przewodniczącym jego polskiej sekcji. Jest członkiem honorowym Związku Kompozytorów Polskich, ISCM oraz Towarzystwa im. Witolda Lutosławskiego.

Muzyka do utworu Portret kochanki na akordeon została zaczerpnięta z Koncertu na akordeon i orkiestrę, jednak solowe wykonanie zmienia jej charakter i nadaje inny wyraz emocjonalny. Stąd wynika tytuł utworu, który sugeruje określony opis wyimaginowanej postaci kochanki. Ma ona dwie twarze: energiczną, agresywną, wołającą o pomoc oraz drugą – liryczną, subtelną i śpiewną. Interpretacja utworu powinna uwzględnić w sposób zdecydowany i wyrazisty te dwie przeciwstawne sobie strony Portretu kochanki.

Zygmunt Krauze