Urodzony w r. 1968 w niemieckim Quedlinburgu, dorastał w Zeitz w Saksonii-Anhalt. Studiował kompozycję, teorię muzyki i grę na fortepianie w Weimarze;
studia magisterskie zakończył recitalem dyplomowym w 1998 roku. Od 2007 artysta jest członkiem zarządu federalnego Związku Kompozytorów Niemieckich
(Deutscher Komponistenverband). Jest też dyrektorem artystycznym festiwalu Weimarer Frühjahrstage, współorganizatorem licznych projektów dla społeczności lokalnych oraz założycielem turyńskiego Młodzieżowego Zespołu Muzyki Współczesnej.
Hildebrandt otrzymał kilka grantów artystycznych od Kulturstiftung Thüringen, a także nagrody w licznych konkursach kompozytorskich. Występuje z zespołami na całym świecie, m.in. z Jenaer Philharmonie, Staatskapelle Weimar, Loh-Orchester Sondershausen, Orchester des Staatstheaters Brandenburg, Staatsphilharmonie Timisoara, Arditti Quartet, Ensemble FLAME, Ensemble Good Mori, Aeolian Trio, Ensemble Suono Giallo, KNM-Berlin, Ensemble via nova, oh-ton-Ensemble, Uroboros Ensemble, Ensemble Insomnio, Maulwerker, Lux:NM, Ensemble Black Pencil, Art Ensemble NRW, Ensemble Mosaik, Ensemble Quillo, Ensemble Profil, Ensemble Junge Musik Berlin, Bärmann Trio, Duo Mos, Landesjugendensemble für Neue Musik Thüringen, Ensemble der Länder oraz z artystami takimi jak Carin Levine, Lydia Kavina, Maria Löschner, Magdalena Kaltcheva, Klemen Leben, Moritz Ernst i wielu innych. Napisał ponad 180 dzieł orkiestrowych, kameralnych, chóralnych oraz ilustracji filmowych. Obecnie mieszka i pracuje w Weimarze jako niezależny kompozytor.

Utwór Five, skomponowany po cyklu trzech utworów rozpoczętych w 2009 roku oraz po Four z roku 2016, opiera się na podobnej strukturze i pomyśle jak poprzednie cztery. Muzycy funkcjonują tu w rozmaitych konfiguracjach, wspólnie lub przeciw sobie – we wzajemnych powiązaniach, lecz także osobno. Dopiero na sam koniec łączą się na chwilę razem we wspólnej akcji muzycznej, by jednak natychmiast znów się rozdzielić i podążyć każdy swoją własną ścieżką. Kompozycja Five opiera się na Four, z dodanym piątym wykonawcą (akordeonistką), która funkcjonuje jednak bardziej jako obserwatorka owych „czterech” – uważna i zaangażowana, ostatecznie jednak obca. Utwór Four, będący podstawą Piątki, otwierają dwa niezależnie rozwijające się duety, z których każdy wykonuje tylko niewielki zestaw wysokości dźwięku. W przebiegu utworu duety wymieniają się materiałem dźwiękowym, co skutkuje rozmaitymi nowymi wzajemnymi relacjami. Akordeon pozostaje przez niemal cały czas poza tym kręgiem, za wyjątkiem jednego krótkiego epizodu.
Resztę pozostawiam wyobraźni słuchacza.

Johannes K. Hildebrandt