Kompozytor i pedagog. W okresie okupacji studiował grę na organach u Bronisława Rutkowskiego, na klarnecie u Ludwika Kurkiewicza i śpiew u Stefana Belina-Skupiewskiego w Konserwatorium Warszawskim. W latach 1945-51 kontynuował naukę w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie pod kierunkiem Stefanii Łobaczewskiej w zakresie teorii oraz u Artura Malawskiego – kompozycji. W latach 1947-54 wykładał przedmioty teoretyczne w Państwowym Liceum Muzycznym i Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie. Następnie, w latach 1954-76, był wykładowcą teorii (na stanowisku docenta) w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie, gdzie od 1964 roku prowadził także klasę kompozycji. Od 1976, mianowany profesorem zwyczajnym, wykładał w Hochschule für Musik und darstellende Kunst w Grazu. Był tam profesorem klas kompozycji i muzyki elektronicznej. Od 1979 roku pełnił również funkcję dziekana Wydziału Kompozycji, Teorii i Dyrygentury tejże uczelni. Współpracował ponadto ze Studiem Eksperymentalnym Polskiego Radia w Warszawie oraz z Institut für Elektronische Musik przy Hochschule für Musik w Grazu.
W 1969 roku został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. W 1971 otrzymał Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki, w 1972 – Nagrodę Związku Kompozytorów Polskich za całokształt działalności artystycznej, a w 1990 – Nagrodę Muzyczną Rządu Styrii im. Johanna Josepha Fuxa.
Jest autorem pracy teoretycznej pt. Metodyka nauczania harmonii w szkołach muzycznych II stopnia (PWM, Kraków 1967).