Jan Sebastian Bach

niemiecki kompozytor i organista, żył w latach 1685-1750. Pochodził z rodziny o starych tradycjach muzycznych. Był najmłodszym synem Johanna Ambrosiusa, muzyka miejskiego w Eisenach. Sam też miał liczną rodzinę – z pierwszą żoną miał siedmioro dzieci, z drugą – trzynaścioro.

Był organistą, nauczycielem, kantorem. Te trzy nurty działalności uwarunkowały charakter jego twórczości. Komponował wyłącznie muzykę związaną z funkcją użytkową. Pisał kantaty, msze, motety, pasje, oratoria, pieśni, chorały, wariacje, preludia, fantazje, toccaty, fugi, koncerty i inne.

Był praktycznie samoukiem – gry na instrumentach klawiszowych i skrzypcach uczył się w domu rodzinnym, częściowo u brata, Johanna Christopha, który był organistą. Grę na organach doskonalił słuchając sławnych organistów. Kompozycji zaś uczył się, kopiując utwory mistrzów baroku.

Dla swoich współczesnych Bach był jedynie organistą, najemnym kantorem, samoukiem piszącym kompozycje na zamówienie, dopiero potomni zobaczyli w nim geniusza.