Zdzisław Piernik

urodził się 10 listopada 1942. Ukończył studia w warszawskiej Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej (obecnie UMFC) w klasie Juliusza Pietrachowicza.

Po otrzymaniu nagrody w 1970 na Ogólnopolskim Festiwalu Młodych Muzyków w Gdańsku rozpoczął swoją karierę jako solista. Wkrótce potem odniósł wiele sukcesów w kraju i za granicą, m.in. na festiwalach i kursach wakacyjnych w Bayreuth, Witten, Darmstadt, Bourges, Sztokholmie, Los Angeles.

Jako pierwszy tubista w Polsce do swej gry na tubie wprowadził frullato, flażolety, glissanda, wielodźwięki i tzw. dźwięki czyszczące. Rozpoczął także eksperymenty sonorystyczne z tubą preparowaną. Jest on pomysłodawcą oryginalnej preparacji tuby. Polega ona na dołączeniu w miejsce krąglików dźwięczników od trąbki, skrzydłówki i puzonu. Zabieg ten czyni z tuby instrument posiadający cztery różne barwy. Używając, oprócz tego, do grania ustników od saksofonu i fagotu oraz tłumików można wydobyć z tuby dźwięki dalekie od jej naturalnej barwy. Zdzisław Piernik jest interpretatorem muzyki współczesnej.

Artysta współpracował z wieloma kompozytorami, demonstrując im możliwości tuby naturalnej i preparowanej.

Swoje dzieła dedykowali mu między innymi Benno Ammann, Zbigniew Bargielski, Andrzej Bieżan, Marian Borkowski, Andrzej Dobrowolski, Roman Haubenstock-Ramati, Wojciech Kilar, Krzysztof Knittel, Andrzej Krzanowski, Krzysztof Penderecki, Bogusław Schaeeffer, Elżbieta Sikora, Witold Szalonek.

Jego koncerty, nagrania i audycje dla Polskiego Radia i telewizji popularyzowały grę na tubie.