Joachim Mendelson

urodził się w roku 1897 w Warszawie, studiował kompozycję w warszawskim Instytucie Muzycznym u Henryka Opieńskiego i Felicjana Szopskiego, po I wojnie światowej kontynuował swe studia w Berlinie. Pod koniec lat 20-tych wyjechał do Francji, gdzie został członkiem Stowarzyszenia Młodych Muzyków Polaków w Paryżu. Szymon Laks, zaangażowany w prace Stowarzyszenia, starał się doprowadzić do wykonania utworów Mendelsona. W liście Laksa z 1928 roku do Nadii Boulanger chodzi o Oktet Mendelsona, którego wykonanie w ramach koncertów Société Musical Indépendant proponuje Laks; Nadia Boulanger była w kuratorium tego Société.

Mendelson poznał też Karola Szymanowskiego i pogłębił swoją przyjaźń z Aleksandrem Tansmanem, który z kolei polecił go wydawcy Maxowi Eschingowi. W 1935 roku Eugeniusz Morawski powołał Mendelsona na stanowisko wykładowcy teorii muzyki i harmonii w konserwatorium warszawskim.

Informacje na temat Joachima Mendelsona znaleźć można jedynia w książce Isachara Fratera Muzyka Żydowska w Polsce w okresie międzywojennym (Warszawa 1997) oraz w archiwach wydawnictwa Max Schig w Paryżu, które opublikowało jego utwory. Prawdopodobnie zarówno on, jak i cała jego rodzina padli ofiarą Holokaustu.