Ryszard Sielicki

kompozytor, aranżer, pianista, dyrygent urodził się 3 marca 1916 roku w Warszawie. Mimo iż w rodzinie nikt nie zajmował się muzyką, wrażliwość muzyczna objawiła się u niego już od wczesnego dzieciństwa, ale sprecyzowane zainteresowania muzyczne pojawiły się dopiero w wieku szkolnym. Gimnazjum „Spójnia” ukończył w 1934, a w 1937 wstąpił do Konserwatorium Warszawskiego, gdzie rozpoczął grę na oboju pod kierunkiem Seweryna Śnieckowskiego. Po roku przeniósł się na wydział Teorii i Kompozycji do klasy Kazimierza Sikorskiego. Z tego okresu datują się pierwsze próby kompozytorskie (Mazurek na fortepian, Pieśni do słów Marii Konopnickiej – zaginione). W międzyczasie zarobkował jako akompaniator w zespołach tanecznych oraz jako aranżer dla słynnej orkiestry Jerzego Gerta. Był też autorem piosenek, które wykonywali znani piosenkarze, jak Albert Harris czy Władysław Szlengel.

Studia przerwała wojna.

We wrześniu 1939 roku Ryszard Sielicki wraz z innymi studentami Konserwatorium bierze udział w obronie cywilnej Warszawy, kopiąc rowy przeciwczołgowe i gasząc bomby zapalające.

Po wkroczeniu wojsk niemieckich do Warszawy ucieka do Białegostoku znajdującego się wówczas pod sowiecką okupacją. W grudniu 1939 roku w związku ze zbliżającym się Festiwalem Muzyki Białoruskiej władze postanowiły, celem wzmocnienia strony muzycznej festiwalu zwerbować muzyków znajdujących się w Białymstoku do stolicy Białorusi – Mińska. Jednocześnie przeniesiono również studentów szkół muzycznych do Mińska na studia. Wśród tej grupy znalazł się również Ryszard Sielicki.

Studia w Państwowym Konserwatorium rozpoczął pod kierunkiem Wasilija Zołotariowa, ucznia Mili Bałakiriewa i Nikołaja Rimskiego-Korsakowa. Wśród uczniów Zołotariowa znaleźli się też inni uciekinierzy z Warszawy i innych polskich miast, wśród nich Mieczysław Weinberg oraz Henryk Wagner. Powstała wówczas pierwsza wersja Wariacji na temat słowiański na fortepian (zaginiona), pierwsza część I kwartetu smyczkowego f-moll oraz pieśni do słów poetów rosyjskich (zaginione).

I tym razem studia przerwała wojna. Uciekając z płonącego Mińska w głąb Rosji znalazł się w małym miasteczku nad Wołgą, gdzie najął się do pracy jako zwykły robotnik. Wkrótce potem do tej miejscowości przybył ewakuowany z Moskwy Teatr Młodego Widza. R. Sielicki został zaangażowany do tego zespołu jako pianista i kompozytor. We wrześniu 1943 roku teatr wraca do Moskwy, a Sielicki chcąc zdobyć prawo do stałego pobytu w stolicy, z której mogłaby mu grozić deportacja, postanawia wstąpić do Konserwatorium im. Piotra Czajkowskiego. Zostaje przyjęty do klasy Dymitra Szostakowicza na jego osobistą prośbę. Po odejściu Szostakowicza z Konserwatorium odbywa studia także kolejno u Anatolija Aleksandrowa oraz Jurija Szaporina.  Podczas studiów zaprzyjaźnia się za wieloma wielkimi artystami: Mścisławem Rostropowiczem, Bellą Dawidowicz, Tatianą Nikołajewą, członkami Kwartetu Borodin, uczestniczy jako słuchacz w prawykonaniach kilku symfonii Szostakowicza, jest na dyplomie Światosława Richtera. Studia kończy w 1948 mając w swoim katalogu szereg kompozycji symfonicznych, kameralnych, wokalnych, chóralnych oraz opracowań pieśni polskich ludowych. Należą do nich: Kantata Zwycięska na chór i orkiestrę, Koncert wiolonczelowy, Sonata skrzypcowa, 2 kwartety smyczkowe (f-moll i g-moll), Suita „Obrazki dziecięce”, II wersja Wariacji na temat słowiański na fortepian, Szkice polskie na orkiestrę symfoniczną i in.