Władysław Słowiński

kompozytor, dyrygent i organizator życia muzycznego; urodził się 14 maja 1930 w Sadlnie. W latach 1949-51 studiował muzykologię pod kierunkiem Adolfa Chylińskiego na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu. W latach 1950-54 odbył studia z zakresu kompozycji w klasie Tadeusza Szeligowskiego, a od 1951 do 1955 także dyrygentury u Waleriana Bierdiajewa i Stanisława Wisłockiego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Poznaniu.

W latach 1954-64 był dyrygentem w Operze Poznańskiej oraz współpracował jednocześnie z wieloma orkiestrami symfonicznymi, głównie z Filharmonią Poznańską. Później współpracował z Teatrem Wielkim w Łodzi oraz Teatrem Wielkim w Warszawie. W latach 1970-73 był dyrektorem artystycznym wytwórni płytowej Polskie Nagrania. Od 1973 do 1985 pełnił funkcję sekretarza generalnego Związku Kompozytorów Polskich, a od 1985 do 2001 był prezesem Oddziału Warszawskiego ZKP.

W 1986 powołał do życia Warszawskie Spotkania Muzyczne, których był dyrektorem artystycznym do 2016 roku.

Za swoją twórczość oraz działalność organizacyjną otrzymał wiele nagród i odznaczeń: w 1975 – Złoty Krzyż Zasługi, w 1977 – Nagrodę Prezesa Rady Ministrów za twórczość dla dzieci i młodzieży, w 1980 – Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, w 1986 – Złotą Odznakę Honorową „Za zasługi dla Warszawy”, w 1987 – Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, w 1990 – Nagrodę Wojewody Warszawskiego za całokształt dorobku twórczego, w 1999 – doroczną Nagrodę Związku Kompozytorów Polskich za twórczość kompozytorską, powołanie do życia Warszawskich Spotkań Muzycznych oraz zasługi dla ZKP, w 2001 – Nagrodę Marszałka Województwa Mazowieckiego za twórczość kompozytorską i działalność społeczną, w 2005 – Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, w 2006 – Srebrny Medal Gloria Artis – Zasłużony Kulturze oraz Nagrodę Samorządu Województwa Mazowieckiego im. Cypriana Kamila Norwida w dziedzinie muzyki.

Władysław Słowiński zrekonstruował i opracował zaginioną partyturę opery Stara baśń Władysława Żeleńskiego (1959).