Jerzy Wasowski

inżynier akustyk, spiker, mikser, lektor, pianista, refrenista, kompozytor, autor tekstów, reżyser oraz aktor teatralny, radiowy, telewizyjny i filmowy; urodził się 31 maja 1913 w Warszawie, zmarł 29 września 1984 tamże. Po ukończeniu wydziału elektromechaniki na Politechnice Warszawskiej rozpoczął praktykę w Polskim Radiu, pracując w działach: amplifikatorni, nagrań i transmisji. W radiu zetknął się z Jeremim Przyborą. W czasie okupacji przebywał w majątku Zamoyskich, gdzie m. in. prowadził tajne nauczanie w szkole średniej, doprowadzając kilka osób do matury. Wykładał przedmioty ścisłe, uczył muzyki i rysunku.

Po wojnie pracował w radiu (1945-46), następnie w Miejskich Teatrach Dramatycznych w Warszawie (1946-48), początkowo jako taper później aktor, aż w końcu — kompozytor. Od 1948 roku związany był ponownie z Polskim Radiem, gdzie początkowo kierował działem reżyserii muzycznej i nagrań oraz był głównym reżyserem akustycznym (1948-50), potem pełnił funkcję zastępcy kierownika działu emisji (1950-54), reżysera (1954-62), reżysera i starszego redaktora Teatru Humoru i Satyry (1962-73) oraz doradcy przewodniczącego Radiokomitetu ds. muzyki rozrywkowej (1977-79). Równocześnie cały czas pracował jako lektor, aktor i reżyser.

W dziedzinie muzyki był samoukiem. Pisał w systemie tonalnym, w różnych fakturach: kameralnych, jazzowych, symfonicznych. Skomponował około 700 piosenek, 150 ilustracji muzycznych do słuchowisk radiowych, widowisk telewizyjnych, filmów animowanych i fabularnych oraz sztuk teatralnych i około 100 piosenek dla dzieci (tę dziedzinę twórczości sam najbardziej cenił). Piosenki tworzył też z Romanem Sadowskim (np. Złoty pierścionek), czy Bronisławem Brokiem (np. Jeszcze poczekajmy) oraz musicale m.in.: Pamiętnik Pani Hanki (A. Marianowicz) i Machiavelli (A. Marianowicz i R.M. Groński).

Niezapomniane są jego kreacje aktorskie, wśród których znalazły się tak znaczące role, jak: Autora w Dwóch teatrach Szaniawskiego, pułkownika Pickeringa w Pigmalionie Shawa, Prusa w cyklu Telepatrzydło pana Prusa Hanuszkiewicza, 10 ról (Kaina i Abla, Pana Boga, Żołnierza, Cywila, Zabójcy, Samobójcy, Inkwizytora, Giordana Bruna i Homo Sapiens) w wyróżnionym na festiwalu Prix Italia słuchowisku Janickiego i Wiernika Niech żyje człowiek (1957), czy Biskupa w Ja gore Janusza Majewskiego.

Genialny duet twórczy z Jeremim Przyborą zaowocował cyklami: Eterek, Kabaret Starszych Panów, Divertimento, Opowieści Starszego Pana, Kabaret Jeszcze Starszych Panów oraz muzykałami: Panna Zuzanna, Balladyna 68, Medea moja sympatia, Gołoledź, Pani X przeprasza, Gołoledź, Telefon zaufania. Pisał także dla kabaretów: Szpak i Dudek (z Wojciechem Młynarskim).

Od 1964 roku był członkiem Związku Kompozytorów Polskich.